اگر فقط از Markdown استفاده میکردیم، محتوای وبلاگ فقط میتوانست شامل متن، تصویر و جدول باشد. اما با MDX، یک قدم جلوتر میرویم: میتوانیم کامپوننتهای واقعی رابط کاربری را مستقیماً داخل مقاله بیاوریم.
فرق Markdown و MDX
مارکداون، ساده و زیباست؛ اما فقط متن میسازد. MDX همان سادگی را دارد، با این تفاوت که میتوانید در دل آن کامپوننت import کنید و بنویسید. یعنی مقالهٔ شما دیگر یک «متن ایستا» نیست؛ میتواند زنده باشد.
مثالی زنده
این سوییچ تم که در کل سایت استفاده شده، همین الان وسطِ این مقاله نشسته است. بزنیدش و ببینید چه اتفاقی میافتد:
همان سوییچی که در نوار بالای سایت میبینید — حالا بهعنوان یک کامپوننت واقعی داخل متن.
چرا این مهم است؟
- مقالههای آموزشی میتوانند نمونههای تعاملی داشته باشند؛ نه فقط اسکرینشات.
- دادههای زنده (مثل نمودار یا آمار) را میشود مستقیم در متن نشان داد.
- تجربهٔ خواندن، از «متن + تصویر» به «متن + تجربه» ارتقا مییابد.
اگر به این زبان نوشتن علاقهمند شدید، مستندات MDX نقطهٔ شروع خوبی است. بقیهٔ نوشتههای این وبلاگ، ترکیبی از Markdown و MDX هستند — درست مثل همین یکی.